W północnych Włoszech, nad Jeziorem Garda, znajduje się niezwykłe sanktuarium Madonna della Corona. To jeden z najpiękniej położonych kościołów Europy, miejsce, które łączy głęboką duchowość i zadumę ze spektakularną naturą.
Sanktuarium Madonna della Corona wznosi się na wysokości 774 metrów nad poziomem morza, jakby wyrosło prosto z pionowej ściany Monte Baldo, wysoko nad doliną rzeki Adygi. Świątynia sprawia wrażenie przyklejonej do nagiej góry, dwie ściany kościoła (w tym ściana ołtarzowa) są litą skałą, co – zwłaszcza gdy rozejrzymy się po wnętrzu – robi niezwykłe wrażenie. Architektura harmonijnie wpisuje się w surowy górski krajobraz. To łaskami słynące miejsce przyciąga nie tylko pielgrzymów, którzy od wieków szukają tu skupienia i zostawiają tu liczne wota w podzięce za cudowne ocalenie, ale także miłośników górskich wędrówek i widoków.
Przybywających tu pielgrzymów otacza spektakularna panorama: na wschodzie rzeka Adyga wije się na dnie doliny, a po bokach wznoszą się wapienne ściany gór. Ta atmosfera przywodzi na myśl odcięty od świata medytacyjny erem – jakim to miejsce było przed milenium. A dzięki ukrytym przy drodze w skałach i lesie realistycznym stacjom drogi krzyżowej, każdy krok ma wymiar zarówno fizyczny, jak i duchowy.
Historia sanktuarium
Korzenie Sanktuarium Madonna della Corona sięgają wczesnego średniowiecza. Już około roku 1000 w skałach Monte Baldo swoje miejsce odosobnienia znajdowali eremici związani z opactwem św. Zenona w Weronie. W drugiej połowie XIII wieku istniała tu kaplica poświęcona Maryi, dostępna jedynie za pomocą wąskiej, niebezpiecznej ścieżki skalnej.
Według tradycji cudowny wizerunek Madonny został tu umieszczony w 1522 roku – miało się to wydarzyć w tajemniczych okolicznościach, które miejscowi przypisywali ingerencji boskiej. W kolejnych stuleciach sanktuarium przechodziło kolejne transformacje: w XV i XVI wieku powstawały nowe chodniki, stopnie i kaplice prowadzące do świątyni, a pod koniec XIX wieku fasada zyskała ozdobny, neogotycki wygląd. W XX wieku dokonano gruntownej przebudowy i rozbudowy świątyni, a w 1982 roku obiekt otrzymał tytuł bazyliki mniejszej. W 1988 roku świątynię odwiedził papież Jan Paweł II.
W świątyni na uwagę zasługują: łaskami słynąca figura Madonny della Corona – późnogotycka rzeźba z XV wieku, centralny obiekt kultu, do którego od wieków pielgrzymują wierni, prosząc o opiekę i wstawiennictwo; kopia Całunu Turyńskiego; korytarz z wotami dziękczynnymi – przestrzeń, w której wierni pozostawiają swoje świadectwa wdzięczności i prośby. Setki zdjęć, krzyży, karteczek i przedmiotów tworzą wyjątkowy, bardzo osobisty zapis ludzkich historii i doświadczeń; kolekcja figurek maryjnych z całego świata; kaplica grobowa eremitów.
Informacje praktyczne:
Najłatwiej dotrzeć do sanktuarium samochodem. Z autostrady A4 (Mediolan–Wenecja) zjedź na Peschiera del Garda i kieruj się w stronę Caprino Veronese i dalej do Spiazzi. Alternatywnie z A22 (Brennero–Modena) zjedź w Affi i również podążaj do Spiazzi. W samej miejscowości Spiazzi znajdują się parkingi, skąd rozpoczyna się dojście do sanktuarium. Wizytę w sanktuarium można połączyć ze zwiedzaniem pobliskiego historycznego miasteczka Lazise nad brzegiem jeziora Garda.
Parkingi – bezpłatny parking z dojściem do Sanktuarium Madonna della Corona
W Spiazzi dostępne są parkingi publiczne – także bezpłatne – najlepszy parking darmowy z komfortowym dojściem do Sanktuarium Madonna della Corona znajduje się w samym centrum miasteczka na przeciwko restauracji L’Ost’Aria Bar (link do Google Maps) – zwłaszcza w sezonie i w weekendy warto przyjechać wcześniej, bo miejsca szybko się zapełniają. Trochę wyżej jest parking płatny, a jeszcze wyżej – parking dla pielgrzymów pod Residence Stella Alpina Hotel. Stamtąd można zejść skrótem, ale schody są dość strome.
Dojście pieszo z parkingu w Spiazzi do Sanktuarium Madonna della Corona
Przez Via Crucis i asfaltową drogę – to najpopularniejsza trasa. Idziesz asfaltową drogą w dół przez około 1 kilometr; po drodze mijasz stacje drogi krzyżowej i małą farmę alpak. Spacer trwa przeciętnie 15–20 minut w jedną stronę.
Schody – bardziej wymagająca opcja prowadzi po licznych stopniach schodów w dół. Jeśli jesteś w dobrej kondycji, zejście nią zajmuje około 15 minut, ale pamiętaj o powrocie pod górę.
Shuttle bus – w sezonie (zwykle od wiosny do jesieni) działa lokalna linia autobusowa, która kursuje między Spiazzi a sanktuarium. Kurs trwa około 10 minut i nie trzeba wracać pod górę. Bilet powrotny: €3,50
Alternatywne dojście — „Sentiero della Speranza”
Dla wytrzymałych miłośników górskich wędrówek istnieje historyczny szlak pieszy z Brentino Belluno w dolinie Adygi zwany Sentiero della Speranza („Ścieżka Nadziei”). To trasa o długości około 2,5 km z dużym przewyższeniem ok. 600 m. Przejście szlaku zajmuje około 2 godzin w jedną stronę.
